Vovafisso: Ένας μπαμπάς εκθέτει με τον 4χρονο γιο του τους πίνακές τους στην Αντίπαρο

Την πρώτη φορά που πήγαμε διακοπές με τη Μία στην Αντίπαρο, μέσα σε ένα κουτί έβαλα πιάτα και μαχαιροπήρουνα επί δύο, κούπες και εσπρεσιέρες, μαχαίρια και ξύλα κοπής. Χαμογέλασε στην αρχή αλλά το συνήθισε: αφού δεν έχουμε δικό μας σπίτι διακοπών, ας αισθανόμαστε τα σπίτια που νοικιάζουμε σαν δικά μας. Η Μαίρη που μας νοίκιασε τότε το σπίτι, χαμογελούσε κι εκείνη με την ιδιοτροπία μας αλλά το συνήθισε και μας συνήθισε. Γίναμε φίλοι καρδιακοί για καλοκαίρια και χειμώνες.

Εφέτος, όπως και πέρυσι και τη χρονιά πριν από εκείνη, το κουτί με τα απαραίτητα δεν ταξιδεύει μαζί μας. Ο Άρης είναι το σπίτι μας, η αφετηρία και ο σταθμός. Παράξενη που είναι η ζωή: πριν δεκατόσα χρόνια κούπες και μύλοι πιπεριού γέμιζαν τη θέση που καταλαμβάνει το καρεκλάκι του. Το 2008 είναι πολύ μακριά: έχουν μεσολαβήσει μεγάλες οικονομικές κρίσεις και μια πανδημία. Όνειρα χάθηκαν, αναστήθηκαν, εξανεμίστηκαν. Όμως σε αυτά τα χρόνια, οι άνθρωποι του νησιού και κυρίως το αίσθημά μας όταν πατάμε το πόδι μας εκεί δεν έχει αλλάξει, παρόλο που η Αντίπαρος δεν είναι αυτή που ξέρουμε.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί το καλοκαίρι του 2018 είμαι στην Αντίπαρο για δουλειά και επισκέπτομαι την αίθουσα τέχνης ΑΝΤΙ της αεικίνητης κι ευγενέστατης Μαίρης Χατζάκη. Τα κοριτσάκια της Μαίρης είχαν πλέον μεγαλώσει. Εμείς ετοιμαζόμασταν για ένα πολύ μεγάλο βήμα και μια πολύ μεγάλη αλλαγή στη ζωή μας και εκείνο το βράδυ, στην καταπράσινη τον Ιούνιο και δροσερή Αντίπαρο, ονειρεύτηκα ότι όλα ήταν δυνατά. Στο επόμενο ταξίδι, δύο μήνες μετά, η Μία ήταν ήδη έγκυος και η Μαίρη η μόνη που θα το μάθαινε: «μα πάλι μόνος σου στο νησί;», θα μου πει στο παλιό ακόμη μαγαζί της.

Εφέτος, δίπλα στο καρεκλάκι του Άρη, θα στριμωχτούν πινέλα και γλειφιτζούρια Fresh, καμβάδες, ακρυλικά και λάδια. Στις 23 Αυγούστου ξεκινά η έκθεση Vovafisso στην αίθουσα τέχνης ΑΝΤΙ, που αποτελείται από μια σειρά έργων που ζωγραφίσαμε ο Άρης κι εγώ από την αρχή της καραντίνας μέχρι σήμερα. Ακόμη στεγνώνουν τα χρώματα, ελπίζω να προλάβουν να ταξιδεύουν τα τελευταία. Δεν είμαι ζωγράφος, ούτε εκείνος. Σε κάθε πινελιά, ασυνείδητη, υποσυνείδητη και εντελώς συνειδητή κρύβονται, ή μάλλον αποκαλύπτονται, οι στιχομυθίες μας. Όσα αγαπάμε, όσα μας φοβίζουν, όσα ελπίζουμε, όλα όσα θέλουμε να πούμε. Όσα θέλω να του πω, όσα θέλει να πει ένας γονιός: να καλλωπίσει τη μουτζούρα, να διορθώσει την ευθεία γραμμή, να φωτίζει το σκότος, να χαϊδεύει την πληγή, να μην ωραιοποιεί και να μην σαμποτάρει. Να τείνει το χέρι, να πει: είμαι περήφανος, να μην φοβάσαι, αξίζεις.

Το πρώτο έργο δημιουργήθηκε όταν ήταν ενός. Σάλια και δαχτυλομπογιές, ξυλομπογιές και παστέλ γέμισαν τον καμβά. Η καραντίνα είχε μόλις ξεκινήσει, ο φόβος θανάτου και η απελπισία του άγνωστου στοίχειωναν τις ημέρες μας. Αλλά εκείνος άρχισε να μιλάει, να μπουσουλάει, να περπατάει και να χορεύει κι είναι σαν να τραβήχτηκε μια βαριά κουρτίνα και να σκόρπισε φως. Η ηρωίδα μας μαμά γίνεται Wonder Woman και ο Άρης με μαρκαδόρους χρωματιστούς βάφει γύρω γύρω. Μόλις τελειώναμε, το έργο έβρισκε τη θέση του στον τοίχο. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς είναι για ένα μωρό να αρθρώνει τις πρώτες του λέξεις, να τη ζωγραφίζουμε κι έπειτα να βλέπει μια ζωγραφιά κρεμασμένη στον τοίχο για να τη βλέπουν οι ελάχιστοι, τότε, επισκέπτες μας.

Λένε ότι η μόνη μας πατρίδα είναι τα παιδικά μας χρόνια. Σε αυτά έσκυψα, παρόλο που είμαστε πια μόνιμοι κάτοικοι του πλανήτη Άρη: σε μια επίσκεψη σε ένα ζαχαροπλαστείο που ζήτησα coke αλλά ήρθε ένα μπαμπάτσικο κωκ. Το χέρι του πατέρα μου, του Άρη και το δικό μου ακουμπάνε το γλυκό της παιδικής μου ηλικίας. Ο Ντόναλντ Ντακ γίνεται Ντούλα Νταν και το χέρι μου τραβάει τη μονοκοντυλιά πάπιας που με έμαθε ο θείος μου Αντώνης. Αν ζούσε, θα εξέθετε κι εκείνος τα δικά του έργα. Μέσα στα δικά μας, έχει λίγο από το πνεύμα του. 

Δεν είναι ζωγράφος. Ούτε εγώ. Μαζί, δίπλα και απέναντι, περάσαμε ώρες πάνω σε καμβάδες. «Έτοιμο, μπαμπά μου;», με ρωτούσε. Μια γραμμή ακόμη. Λίγο κόκκινο ακόμη. Ένας χαχαρίας που χαμογελάει. Ένας βινόσαβος που μοιάζει με την Αντίπαρο από ψηλά. Ούτε δικό σου, ούτε δικό μας. Κοινό το βίωμα και η μόνη προσευχή μας, της μαμάς του και δική μου, να χρωματίσουμε με λαμπερές αποχρώσεις τα όνειρά του. Μια καπάταλη (καμηλοπάρδαλη) χωρίς κεφάλι μήτε πόδια. Αναγνωρίζει το παιδί τους συμβολισμούς; Εκπαιδεύεται το μάτι του σίγουρα. Μπρονζέ το φόντο να θυμίζει λίγο από τη σκουριά της Νέας Υόρκης της παιδικής μου ηλικίας κι εκείνο το ντεσέν στο φόρεμα που φόρεσε η μάνα μου στη δική μου βάπτιση στον Άγιο Δημήτριο στην Αστόρια. Ή μήπως βαπτίστηκα αλλού; Το μπλε της θάλασσας και το κόκκινο της δύναμης αφιέρωσα στη Μία: ο Άρης με σφουγγάρια και πινέλα έφτιαξε το μπλε και με κιμωλία έδωσε ψυχή στο έργο.

Προς το παρόν, τα χαζεύουμε στημένα στο εργαστήρι, όπως θα στηθούν στον χώρο. Στο νου του πλάθει ιστορίες: πώς ο Γκαγκαρίνος θα φάει το κωκ και θα κάνει παρέα με τον Βινόσαβο. Κάθε έργο, εκατοντάδες ώρες, πινελιές και συζητήσεις. Τώρα πια το ποδήλατο δεν είναι για εκείνον πολαήτατο ούτε το διάσημο κουνέλι ο Γκάνι Μπάνι. Δεν ανακατεύει τα χρώματα ώστε να γίνουν όλα καφέ και ξέρει ότι δεν έχει νόημα να κολλάμε αυτοκόλλητα σε κάθε πίνακα. Στη φιλόξενη αίθουσα τέχνης ΑΝΤΙ στην μπούκα του Κάστρου της Αντιπάρου, που εδώ και δέκα χρόνια προάγει τον πολιτισμό στο ταχύτατα αναπτυσσόμενο νησί της καρδιάς μας, τα έργα μας θα βρουν τη θέση τους στις 23 Αυγούστου. Η αγωνία μου ησυχάζει από τη σιγουριά του: «είναι πολύ ωραία» θα μου πει και με το δάχτυλο του θα τσεκάρει αν έχει στεγνώσει το Τουκάν. «Δεν έχει στεγνώσει» και με λίγο νέφτι θα του καθαρίσω το χέρι πριν πιάσει το ρούχο του.

Info
Διάρκεια έκθεσης: 23 Αυγούστου- 4 Σεπτεμβρίου στην αίθουσα τέχνης ΑΝΤΙ
Εγκαίνια έκθεσης: 27 Αυγούστου, 20:00
Χορηγοί έκθεσης: Ζαχαροπλαστεία Fresh, Κτήμα Γκιούλη, Lollo’s Antiparos
Το βίντεο είναι μια παραγωγή του Διεθνούς Φεστιβάλ Φωτογραφίας Αντιπάρου